Bezkres / Bezczas

Znowu przychodzą nowe odczucia. Bycia – nie bycia. W głowie majaczą dwa słowa: bezkres – bezczas. Przychodzi coś dziwnego. Wychodzenie poza formę i poza czas. Bycie nigdzie, ale i bycie wszędzie. Rozpuszczają się granice świadomości i ciała fizycznego. W głowie znowu gra muzyka, choć nie zawsze. Gdy gra jest to melodia z krótką sekwencją dźwiękową, która w kółko się powtarza, jaka fala na morzu – przypływa i odpływa. Jest to niezwykle kojące, czego nie da się opisać słowami, wtedy nie potrzebuję żadnej muzyki z zewnątrz. Może tak gra w kosmosie ? Może my wszyscy w nim jesteśmy, tylko nasze ograniczone umysły i kurczliwe trzymanie się formy skazuje nas na niepowodzenie zrozumienia istoty egzystencji tak w ogóle, nie tylko w tej chwili. Kto wie, gdybyśmy poszerzyli nasze horyzonty wszystko wydałoby się jasne i zrozumiałe.