Procedura podnoszenia kundalini cz 3

Zakończyłam całą procedurę, ale nie uzyskałam takiego przepływu, jaki był opisany w materiałach. Metoda obiecywała skrócenie czasu  aktywacji biopola z kilku lat do tych 7 tygodni. Wiem, wiem, to tak nie działa. Według mnie, żeby to się stało to musi być szereg różnych uwarunkowań a nie tylko wykonywanie ściśle określonych czynności od - do. 

Dla mnie jest to dobra praktyka  do pracy z własną energią , ale nie sposób na szybkie oświecenie. To dla tych niedowiarków, którzy myślą, że energia nie istnieje. Gdy zaczyna się czuć to co niewidzialne, zmienia się spojrzenie. To jest jakaś niesamowita współpraca Ducha i Ciała.

Sekret

Kiedyś przyszedł do sufickiego mistrza człowiek i poprosił: 

- Dżunnnaidzie, mistrzu, wielki mistrzu, chcę poznać twój wewnętrzny sekret. Ludzie mówią, że masz złoty sekret i że dotąd nikomu go nie zdradziłeś. Zrobię wszystko, co powiesz, ale zdradź mi ten sekret. 

- Ja ukrywałem go przez 30 lat. Zdradzę ci go, ale jak długo możesz na niego poczekać ? – odrzekł Dżunnaid. – Będziesz musiał przejść przez przygotowanie. Na jak długo starczy ci cierpliwości ? – odrzekł Dżunnaid. 

Procedura podnoszenia kundalini cz 2

Kontynuuję praktykę aktywacji biopola. Zakończyłam dziś 5 tydzień – czakry: splot słoneczny  i płciowa. Zatem za mną 5 tygodni regularnej codziennej praktyki. Jak na razie pracowałam z czakrami: korona – trzecie oko-gardło-serce-splot słoneczny-płciowa. Na przestrzeni tego czasu odczucia energetyczne ustabilizowały się, ale też doszły nowe.

Z nowych rzeczy to jakby zmiana sposobu oddychania – spontaniczne głębsze oddychanie a co ciekawe odczuwanie jakieś otwartej przestrzeni w klatce piersiowej oraz w czole. To ostatnie bardzo mnie cieszy, bo to zmniejsza mój ucisk w tej sferze i przynosi sporą ulgę, bo wtedy łagodnieje napięcie, które mam już tyle lat. Pojawiają się też samoistne „komunikaty”, które słyszę w swojej głowie podczas medytacji:

Mnich

Trzech przyjaciół szło sobie drogą. Zapadał właśnie wieczór i zachodziło słońce, gdy na pobliskim wzgórzu ujrzeli mnicha. Zaczęli o nim rozmawiać, zastanawiając się, co on tam robi. Jeden powiedział: 

- Pewnie czeka na swoich kolegów. Pewnie wyszedł ze swojej pustelni na spacer, a jego koledzy zostali w tyle i teraz na nich czeka. 

- Nieprawda – sprzeciwił się drugi. Jeśli ktoś na kogoś czeka, to czasami ogląda się za siebie. A ten wcale się nie ogląda. Przypuszczam więc, że on na nikogo nie czeka. Raczej zgubiła mu się krowa. Wieczór się zbliża, słońce zachodzi i niedługo będzie ciemno, wiec on szuka tej krowy. Stoi tam na wzgórzu wypatruje tej krowy wśród lasu. 

Procedura podnoszenia kundalini

W azjatyckim systemie filozoficzno-religijnym (tantryzmie) istnieje praktyka nazywana „podnoszeniem Kundalini”, która wyobrażana jest jako unoszenie się w górę węża leżącego u podstawy kręgosłupa, ponieważ wąż ten trwa uśpiony do chwili jego przebudzenia. 

Czym jest Kundalini i co daje osiągnięcie tego stanu w wyniku kontynuowanych ćwiczeń? Praktyka podnoszenia Kundalini w tantryzmie polega na „obudzeniu" owego węża, a następnie „rozwinięciu" go pionowo w górę poprzez wszystkie czakry. Tantryzm opisuje Kundalini następującymi słowami:

Kundalini to makrokosmiczna forma uniwersalnej energii, lub prościej olbrzymi magazyn statycznej, potencjalnej energii psychicznej występującej w postaci biernej w każdej istocie. Jest to najpotężniejsza manifestacja siły kreatywnej zawartej w ciele ludzkim. Koncepcja Kundalini nie ogranicza się do tantry, lecz stanowi podstawę wszelkich praktyk jogi, każde zaś prawdziwe doznanie duchowe uważa się za manifestację tej siły. Kundalini opisywana jest jako energia "zwinięta", "nieaktywna" znajdująca się w stanie "snu-transu" u podstawy kręgosłupa (...) W większości przypadków Kundalini pozostaje bierna przez całe ludzkie życie: można być zupełnie nieświadomym jej egzystencji.

                                                                           [Ajita Mookerje i Madhu Khanna, Droga tantry]

Jestem TYM

 Dziś zdałam sobie sprawę, że gdzieś po cichu i płynnie, skradając się  niepostrzeżenie by nie obudzić egotycznego umysłu przyszła odpowiedź na wielokrotnie zadawane przez Głos pytanie: Kim jesteś ? Wtedy gdy się zaczęło pojawiać byłam mocno psychicznie zamotana, gdy szukałam swojego miejsca, swojej tożsamości, swojej cząstki tu w tym świecie. To było WTEDY  i WTEDY

Gdy budzę się rano przychodzi niemy głos z wnętrza - Jestem TYM. Gdy zaspana jeszcze smaruję chleb- głos - jestem TYM. Po prostu, bez zbędnych słów, fajerwerek, stroszenia się w kolorowe piórka. To jest ten czas gdy przychodzi poczucie jedności - gdy jestem we wszystkim , a wszystko we mnie. Gdy przychodzą sny w których śnią się wszyscy na raz , których znam. Gdy w snach każdy z osobna łączy się ze sobą, tak , że nie można odróżnić kto jest kto. To jest to poczucie jedności a nie negowania własnej osoby. Wszyscy jesteśmy potrzebni , bo każdy z nas z osobna zawiera się w całości.

Wielka Księga Sekretów Osho - 80. Wszystko i nic znaczą to samo

Rozdział  80 - Wszystko i nic znaczą to samo

Dotarliśmy do ostatniego rozdziału tej opasłej pozycji. Rozdział, który jest kwintesencją pozostałych. Pięknie spina całą duchową drogę w jedną całość. 

Bycie lub niebycie, nic lub wszystko - wyglądają na przeciwieństwa, a jednak oznaczają to samo. Wszystko i nic znaczą to samo. Według słowników są przeciwieństwami, ale w życiu nie są nimi. Nikt tego nie rozumie. Popatrz na to w ten sposób: jeśli powiem, że kocham wszystkich, lub jeśli powiem, że nie kocham nikogo, będzie to znaczyło to samo. Równice występują wtedy, kiedy kogoś kocham. Jeśli kocham wszystkich, oznacza to, że nie kocham nikogo. Nie ma różnicy. Różnica zawsze jest mierzona w stopniach, jest relatywna. A tu mamy dwa ekstrema, nie stopniują się: całość i zero nie mają stopni. Możesz, więc nazwać wszystko zerem, możesz nazwać nic wszystkim. Dlatego niektórzy oświeceni ludzie nazwali przestrzeń wewnętrzną: „pustka", "próżnia", "nicość", "niebycie", anatman, a inni nazwali ją: „wewnętrzna istota", "istnienie absolutne", brahman, atman, "najwyższa istota". Można to opisać na te dwa sposoby. Jeden jest pozytywny, drugi negatywny. Musisz albo włączyć wszystko, albo wykluczyć wszystko -  możesz opisać tego w żaden relatywny sposób. Konieczny jest termin absolutny, Oba skrajne bieguny są terminami absolutnymi. 

Są jednak i takie osoby oświecone, które zachowały milczenie. Nie nazwały tego w żaden sposób, bo bez względu na to, jak to nazwiesz - czy określisz to, jako byt, czy jako niebyt - popełniasz błąd już w chwili nadawania tej nazwy, zawiera się w tym i jedno i drugie.